زلـــــــــف بر بــــــــاد مده تا ندهی بر بادم
نـاز بنـــــــــیاد مــــــکن تــــا نکنی بنیادم
می مخور باهــــــمه کس تا نخورم خون جگر
سر مکش تا نکـشد سر به فلـــــک فریادم
زلف را حـــــلــــــقه مکــن تا نکــنی در بندم
طره را تـــــــاب مــــده تا نـــدهی بر بــــادم
یار بیگــــــــانه مشـــو تا نبـــری از خویشم
غم اغیـــــــــار مخور تا نکنی نــا شـــادم
رخ برافــــروز که فارغ کنی از برگ گلم
قد بر افراز که از ســـــــرو کــنی آزادم
شمع هر جــــمع مشو ورنــــه بسوزی مارا
یاد هـــــــــر قوم مکن تا نروی از یـــادم
شهره ی شهــــــر مشو تا نـنـهم سر در کوه
شور شیـــــــــرین منما تا نکنی فرهــادم
رحم کن بر من مســــکین و به فریادم رس
تا به خاک در آصـــــــف نرســـــــد فریادم
حافظ از جور تو حاشـــا که بگرداند روی
من از آن روز کـــــــه در بند توام آزادم
سلام ... لازمه که خودمو یه معرفی کوچولو بکنم ... اسمم شهرزاده ( ممکن بود بعدها اینو متوجه بشین خودتون اما گفتم زودتر بگم که نگین نگفتی ) . ولی اگه ستاره ی طلایی صدام کنین بیشتر خوشحال می شم ...
انصاف نیست اگه بگین اونقدر علاف بودم که حالا پاشدم اومدم وبلاگ زدم ... جالب توجهه که بگم این سومین وبلاگیه که راه می ندازم و امیدوارم مثل دوتا وبلاگ قبلی به شکست برنخوره .
توی وبلاگ قبلی دوستان خیلی خوبی داشتم که امیدوارم حالا ( به خاطر موضوعات پیش اومده ) از دستم ناراحت نباشن و گهگاهی به این وب سر بزنن ... و کامنت هم فراموششون نشه ... در مورد علافی باید بگم که این وبلاگ صرفا به این علت راه اندازی شده که استعداد های هنری نهفته ی من رشد کنن و ذوقم کور نشه ...
قراره که توی این وب داستان نویسی بشه ... داستان کوتاه ... مینی مالیستی ... یا هرچیزی که دوست دارین ... !! من ترجیح می دم بهش بگم دلنوشته های یه عاشق ره گم کرده ... این سرگذشت خودم بوده ... که عاشق بودم و خودم نمی دونستم عاشق کی ام . یعنی می دونستم ... از ابتدای زندگی می دونستم که تنها یک معشوق می تونه به قلبم آرامش بده ... این آرامش رو می گرفتم و لیکن تنها به وسایل معشوق در فراهم کردن این آرامش دل می بستم ... حالا می دونم ... می دونم که اگه یه روزی ادعا کردم عاشق یه آدمم ... خب عاشقش نیستم ... فقط اون بهترین نشانه ی تک معشوق من در دو عالمه ... کسی که خیلی دوستش دارم و از دوست داشتنش می تونم به تک معشوقم برسم ... خدای من خیلی بزرگه که منو از این منجلاب نجات داد ... می تونست بدتر از این بشه ... نشد !
خب ... مثل اینکه یادم رفت ... نوروز 87 رو به همتون تبریک می گم ... به شما دوستای خوب و دوست داشتنی که به این وبلاگ میاین و حتما نظر هم می دین ... !!
یاحق ...
